Verhaal achter de platenhoes – Parallel Lines (1978) – BLONDIE

“Haar mond en haar lichaam”, zei een collega toen ik hem vroeg wat hem zo aantrok aan de muziek van Blondie. Blijkbaar had hij mij niet helemaal goed verstaan. De fout wordt wel meer gemaakt: Blondie wordt vaak geassocieerd met de zangeres van de New-Waveband Blondie. Maar Blondie is de naam van de band en de zangeres heet Debbie Harry. Ze was inderdaad een aantrekkelijke vrouw, eind jaren zeventig, begin jaren tachtig.
 
We zijn nu veertig jaar verder en het gekke van oud worden is dat je dat zelf niet doorhebt. Totdat je op een verjaardagsfeestje kennissen uit de studententijd tegenkomt. Hilde was zo’n vrouw die een beetje op Debbie Harry leek. De enige minpuntjes waren haar notenallergie en een zwaar Limburgs accent. Voor mij was ze als een schilderij uit een museum waar je alleen maar naar mag kijken en niet aanraken. Net als Debbie Harry dus, van Blondie die de harten van menigeen op hol deed slaan door haar sexy uiterlijk, met teksten als; ‘ Oh Denis, youpie doe, I’m in love with you’. Geen hoogstaande tekst, maar in mijn dromen bleek ik vaak Denis te heten.
 
Terug naar het verjaardagsfeestje. Hilde vertelde dat ze oma was geworden. Dan word je opeens op de feiten gedrukt. Ze was wat molliger geworden, ze droeg doorsnee kleren en kapsel en de sensualiteit was uit haar lippen getrokken. Het deed me vooral beseffen dat ik zelf ook veertig jaar ouder was geworden. Debbie Harry was in haar hoogtijdagen wat je nu een powervrouw noemt. Blondie de band werd in Engeland omarmd, maar in de VS moesten ze niets hebben van het wilde meisje dat vloekend en uitdagend over het podium tierde tijdens de ‘ Plastic Letters’-wereldtournee. Het management van de groep keerde het tij met een charme-offensief; Een uitgeputte Debbie Harry ging bij radiostations langs om de dj’s te charmeren. En de band werd de studio ingeduwd om een derde lp op te nemen: ‘Parallel Lines’.
 
De muziek van Blondie is een versmelting van pop, punk en disco. De platenhoes moest die combinatie van tegenstellingen verbeelden, was het idee. Maar achter de schermen ontstond er onenigheid tussen manager Peter Leeds en Debbie Harry. Harry was niet dol op Leeds, maar hij was de enige die Blondie wilde managen. Hij droeg altijd een pak en een goed paar schoenen, en had een mooi huis. Hij spiegelde de bandleden een hoes voor die veel meer een rebelse uitstraling had dan deze gestileerde hoes die het uiteindelijk geworden is. Leeds wilde Harry laten fronsen en de andere bandleden laten lachen. Maar niemand wilde dat eigenlijk. Maar Leeds was van de school verdeel-en-heers. Hij vertelde regelmatig dat de jongens van de band eigenlijk niets voorstelden en dat ze allemaal vervangbaar waren. Daardoor deden ze toch maar wat Leeds wilden en lachten een paar keer op de dag van de foto-opnames.
 
Een aantal weken later kregen de bandleden de hoes te zien, precies zoals Leeds het had gewild. Ze waren woest, maar het proces kon niet meer teruggedraaid worden. Vertrouw nooit iemand met modieuze schoenen, was de wijze les voor de bandleden en Peter Leeds werd uiteindelijk ontslagen. Ondanks alle strubbelingen bereikten de plaat en de hoes in alle hitlijsten de status van ‘New Wave Classic’.
 
Debbie Harry is inmiddels 76 jaar. In 2019 verschenen haar memoires. Mocht Hilde ooit haar levensverhaal opschrijven dan zal ik er ook wel in voorkomen. Ik was de jongen die de ambulance moest bellen toen ze bij mij op bezoek was. Ik had per ongeluk toch iets van nootjes in het toetje verwerkt. Gelukkig liep het allemaal goed af met haar, maar daarna was ik alleen maar lucht voor haar.
 
Door Gerrit-Jan Vrielink