Verhaal achter de platenhoes – Hotel California (1976) – THE EAGLES

“Zou’ie weer op nummer 1 staan? Hotel California van The Eagles? Het is het einde van het jaar, menigeen is bezig met het invullen van muzieklijstjes. Op de sociale media vliegen ze om je oren. De top 5 van de Top 2000 kun je bijna altijd inkoppen. Hotel California staat er steevast in. En eerlijk is eerlijk, het is een geweldig nummer met een ongeëvenaarde gitaarsolo. Ik probeer deze al 45 jaar na te spelen, en stuntel nog steeds.

‘Bestaat dat hotel eigenlijk echt?’ vroeg ik mij af. Op de platenhoes staat wel een gebouw afgebeeld. Een beetje vaag met een zonsondergang en palmbomen. Typisch een vakantiefoto. Het blijkt het Beverly Hills Hotel te zijn aan de Sunset Boulevard in de Californische stad Beverly Hills. Het is een historisch luxe hotel dat in 1912 gebouwd is. Het ziet er aantrekkelijk uit als je de website van het hotel bekijkt. Luxe kamers, lekker ontbijt, prachtig zwembad en sjieke bar. En vast goed uitziende piccolo’s en receptionistes.

Je kunt er wel inchecken, maar je kunt het pand nooit meer verlaten, zingt Don Henley. Daarom heb ik het niet zo op hotels. Het hangt een beetje van het prijskaartje af, maar het concept is overal hetzelfde. Zogenaamd persoonlijk, maar in wezen afstandelijk als de pest. Je bent gewoon een nummer dat incheckt. Logisch, want meestal verblijf je er maar een paar dagen en dan ben je weer weg. Ik kan me voorstellen dat zo’n eigenaar wel eens denkt: ‘Ik hou mijn gasten vast, ik knevel ze. Geen gedoe meer met vieze lakens. En niet meer vriendelijk hoeven glimlachen als een van de gasten weer eens begint te zeuren’.

Hoes en tekst van Hotel California spreken zeer tot de verbeelding, ook tot de mijne. Lekker reizen naar verre landen, naar mooie natuur, naar andere culturen. Avonturen meemaken en vriendelijke mensen ontmoeten. Weg uit je dagelijkse beslommeringen. Het kan nu even allemaal niet, dus moet ik het maar doen met de hoes van de lp om me in een hotel te wanen.

Hotel California werd uitgebracht in 1976. Het schetst een beeld van de ondergang van de flower power aan de westkust van Amerika eind jaren zestig. Na de moordpartijen van Charles Manson en zijn gang stortte deze wereld in één klap in; ze verhardde in cynisme en argwaan. De eerste vijf jaren van de jaren zeventig waren tegelijkertijd de jaren van de grote successen van de The Eagles. Met Hotel California onderzoeken ze de onderbuik van succes. Het levendige ritme en de scherpe gitaren roepen een sfeer van dreiging op achter een vriendelijke façade (zoals die glimlach van de hoteleigenaar?). The Eagles hebben zo’n typische Amerikaanse westernsound met wortels in de countrymuziek. Hotel California vertegenwoordigt alles wat de punk en de new wave daarna omver wilde schoppen. De steriele productie, harmonisch volmaakte gitaarsolo’s en hemelse samenzang. Het feit blijft dat het Hotel California decennia lang hoog op alle wereldhitlijsten staat. Zestien miljoen exemplaren zijn ervan verkocht.

Elke keer weer maak ik dezelfde grap als in incheck in een hotel. “Kan ik wel weer uitchecken?” De vriendelijke receptioniste kijkt me dan glazig aan. Ze valt even uit haar rol. “The Eagles”, zeg ik dan, “Hotel California”. En dan moet ze glimlachen. Het is een echte glimlach, want iedereen kent dit nummer. Van jong tot oud, over de hele wereld.”

Door Gerrit-Jan Vrielink